Gabriela Olaru

Yok yok buu teknoloji konusunda kesinllikle yeteneksizim!

Elime aldığım her teknolojik alet, ya Hakkın Rahmetine kavuşuyor, ya da ben kullanamıyorum. Evde açılamayan DVD Player’lar, görüntü vermeyen LCD Televizyonlar, elimde kalan fön makineleri ve havada uçuşan cep telefonları…

Bir ara o havalı I-Phone’lardan birine çok heveslenmiştim. Hatta, annemin mutfak eşyalarını almaya gittiğpim gün şeytan baya bir dürttü ve neredeyse anneme ankastre mutfak yerine, kendime Ayfone alıyordum. Neyse ki bu sefer nefsime hakim oldum da ( ankastre takım daha büyüktü ve içimdeki alışveriş canavarını daha çok tatmin etti, ayfone küçük kalırdı etmezdi.) Hoş o ara, Ozzy’nın dokunmatik Samsung’unu zimmetime de geçirmiştim ya, neyse.

Ozzy’nin bile bilemediği bir gerçek var o telefonla ilgili: bende kaldığı kısacık süre içerisinde o zavallı telefon en az 15 kez taklalar atarak yere yapıştı. Baktım bu iş olmayacak, kendisine geri verme planları yapmaya başladım. Beklediğim fırsatı Ozzy bilmeden sağladı. Via Port’a gittiğimiz gün eski telefdonunun yerine bu fotodaki arkalı önlü görünen teli kendisine almak istedi. Fırsat bu fırsat diyerek atladım “tamam aşkım alalım ama benim olsun, alışamadım ben dokunmatiğe” diyerek iyi sevgili olarak kendimi feda ettim.

Ama asıl gerçek karışık, çok özellikli ve pahalı cep telefonlarının elimde  zavallaı hale gelmeleridir. Zaten fonskiyonlarının da kullanan birideğilim, sürekli düşürmem de cabası. Bugünlerde bu son derece basit, kamerasız cep telefonumla mutlu mesutum. Ha, unutmadan kendisi de 3-4 defa havaya uçtu ama sağlam görünüyor. Radyosunun olmasın da işime yaradı, 2 saatlik otobüs yolculuklarımda bana arkadaşlık ediyor. Bir de feneri de var, daha ne olsun…